5.

- No i jak? – zapytała Chelsea, gdy syn wrócił z ósmej lekcji dodatkowej z matematyki czwarty tydzień z rzędu – Jaka będzie średnia z matmy?

- Poprawiłem wszystko na czwórki i będzie.. no dobra. Troszkę poniżej 4.0

- To dobrze – matka uśmiechnęła się – ale stać cię na..

- Na więcej! Wiem to. Ciągle mi to powtarzasz. Dobrze wiesz, że nie potrafię na więcej. Po za tym już nawet nie ma czasu poprawiać ocen. Jutro jest rada.

Dzień zakończenia roku szkolnego był bardzo szczególny, bo Aleksander właśnie kończył naukę w gimnazjum, czyli tak zwane Middle School lub Junior High School. Tak czy inaczej chłopak od następnego roku szkolnego musiał przyjść do nowej szkoły. Do liceum.

- Alex! Zdenerwowany? – zagadnęła go Abigail.

- Końcem roku? Nieee. Gorzej będzie pod koniec wakacji, gdy czeka nas nowe otoczenie. Nawiasem mówiąc, szkoda, że wybrałaś szkołę na drugim końcu miasta.

- Przestań. Będziemy się widywać. To nie jest na końcu świata, Alex! – ucałowała go w policzek i poszła do grupki dziewcząt.

Aleksander właśnie wychodził ze szkoły ze świadectwem w dłoni. Nie było, dla niego, zadowalające. Pożegnał się już ze swoją dawną klasą. Mięli iść do lodziarni na lody ale Aleksander odmówił. Nie miał ochoty na jedzenie. Czuł, że gdyby poszedł z nimi, jego tęsknota by wzrosła. Był wrażliwym chłopcem. Udał się do domu. Po drodze miał odebrać Camillę z przedszkola. Ona już dawno miała zakończenie, ale Chelsea nie miała jej z kim zostawić. Dziadkowie już wyjechali sobie na małe trzydniowe wakacje w góry, jednych teściów nie znała i poznać nie chciała, a drugich nie za bardzo znała i powiedzmy szczerze, że mało im ufała. Tak czy inaczej przyjaciółka Camilli, Olivia poprosiła mamę i Aleksandra aby Camilla mogła do nich pojechać. Dziewczynki chciały się pobawić. Ostatecznie brat się zgodził i wrócił samotnie do domu.

- Cześć – usłyszał chłopak mijając miejscowy supermarket. Zobaczył mężczyznę, którego nigdy dotąd nie widział w okolicy. Wydawał się dla niego jakiś znajomy. Te oczy, nos – Jak ci na imię?

- Nie znam pana – chłopak skrzywił twarz.

- Nazywasz się Dowson?

- Co? Pierwszy raz słyszę to nazwisko.. – Dowson... Coś jednak mu to mówiło.

- Jak to? Twoja matka nie nazwała cię po ojcu?!

- Oczywiście, że nazwała mnie nazwiskiem mojego taty, Forrest. Zresztą, czemu ja panu to mówię… Żegnam.

- Czekaj?! Dlaczego Chelsea cię okłamuję?! – facet miał podarte spodnie i brudną koszulę. Nie pachniał także zbyt ładnie. Złapał się ramienia chłopaka, usiłując go zatrzymać.

- Chelsea? Skąd, pan znam moją matkę? Kim ty jesteś?!

- Jestem two…

- Alex! – z supermarketu wyszła nagle Chelsea – Co ty robisz? Gdzie jest Camilla? – obejrzała się na faceta, z którym rozmawiał – Kim jest ten… - kobieta stanęła jak wryta. Miała otwarte usta a twarz sparaliżował jej strach i zdziwienie – To ty – powiedziała w końcu – To ty! – wydarła się na cały parking. – Alex, idziemy! – pociągnęła syna w stronę zamieszkałej ulicy.

- Mamo, kim był ten facet? – zapytał chłopak, pomagając mamie wypakować zakupy z papierowej torby.

- To… nie ważne, Alex. Schowaj mleko do lodówki – mówiła, cały czas odwlekając temat o Anthony’ m. Nie chciała o tym rozmawiać. Nie chciała, żeby Aleksander dowiedział się prawdy. Nie chciała aby ten mężczyzna znowu wpakował się w jej życie. Tyle lat go nie było. W tej rodzinie od dawna już nie istniał. Chelsea wyrzuciła wszystkie zdjęcia i wspomnienia z czasów, gdy go kochała. Teraz po tylu latach, wraca. Bezczelnie wraca i znowu próbuje zniszczyć jej życie. Nie teraz. Nie teraz, kiedy wszystko już sobie poukładała.

- Mamo?! Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć?! – wybuchł.

- Posłuchaj. Nie chcę ci powiedzieć, bo… - zastanowiła się przez chwilę – Oh! Dajże, ty mi święty spokój, do cholery! – i wyszła z kuchni, łapiąc się za głowę. Aleksander usłyszał dźwięk sprężyn w stary fotelu w salonie. Ktoś na nim gwałtownie usiadł. Zajrzał tam po kryjomu. Chelsea siedział obrócona tyłem do salonowego wejścia. Płakała. Chłopak po ciuchu schował całe zakupy i poszedł na górę do swojego pokoju.

„Pierwszy dzień wakacji” pomyślał Aleksander na drugi dzień od razu po przebudzeniu. Ta myśl napełniła go radością, bo kto by nie lubił wakacji. Zerknął na zegarek przy szafce nocnej. 10:56. Nareszcie w końcu mógł się porządnie wyspać. Nawet zapomniał o wczorajszym zdarzeniu. Szybko się ubrał i zszedł na dół coś zjeść. Był czwartek, więc Chelsea była już dawno w pracy a Rob zawiózł Camillę do swoich rodziców na tydzień. Potem sam udał się do pracy. Aleksander miał cały dom dla siebie, aż do godziny 17, bo wtedy wracała Chelsea. Nie zamierzał spędzać pierwszego dnia wakacji bezczynnie. Zadzwonił do Abigail. Chłopak nie miał przyjaciela w postaci chłopaka. Zawsze wolał towarzystwo dziewczyn.

- Cześć Abi, masz dzisiaj czas?

- Cześć Alex. Niestety… Wybieram się z rodzicami na plażę, na cały dzień, ale… może chcesz się z nami zabrać?

- Nie, nie chcę wam przeszkadzać. Pójdę so…

- No, coś ty! Nie będziesz nam przeszkadzał!

- Nie, daj spokój. Zorganizuje sobie jakoś dzień.

- Jak chcesz. Cześć.

- Cześć.

Nie umiał zorganizować sobie dnia. Zawsze robił to z Abigail. Wyszedł na miasto w celu poszukania sobie jakiegoś zajęcia na dziś. „Gdybym był dziewczyną, poszedłbym na zakupy, co ja mam robić?” pomyślał. Skierował się w kierunku boisk, których było kilka z Chicago. Do koszykówki, nogi, siatkówki, tenisa, itp. Koszykówka. Kiedyś to kochał. Był w małej, szkolnej drużynie. Trener go chwalił. Niestety, po jednym drobnym incydencie, przestał to robić. Rok temu przyszedł na trening i opiekun powiedział, że zostali zaproszeni za mecz w innej szkole. Aleksander oczywiście bardzo się ucieszył. Nawet zapytał się trenera czy może iść. Był pewny, że odpowie twierdząco, bo skoro zapraszają drużynę to jego także.

- Trenerze?

- Tak, Forrest? – odpowiedział ze wzrokiem utkwionym w rozgrywającej się, na sali gimnastycznej, grze.

- Czy ja także mogę jechać na ten mecz? – po tym pytaniu trener się roześmiał. Aleksander patrzył na niego jak na idiotę – No co?

- Posłuchaj – śmiech – jesteś na niski. Oni by cię nie wzięli na poważnie, chłopie!

- Jestem za niski? To dlaczego jestem tutaj? Dlaczego jestem w drużynie?!

- Wiesz… ja sam nie wiem! – znowu się zaśmiał – ale na pewno nie pojedziesz na mecz.

- Skoro jestem z wami, to chyba muszę coś dobrze robić!

- Jezu, Forrest. Dasz mi spokój? Możesz na nami pojechać, ale będziesz sprzedawał kukurydzę. Walker! – zwrócił się do chłopaka, który przejął piłkę – za trzy! Rzucaj! – kompletnie zignorował Aleksandra. Ten wyszedł i już nigdy tam nie wrócił. Do drużyny, rzecz jasna. Do dzisiaj pozostawało dla niego zagadką, dlaczego został przyjęty. Być może dlatego, że ich poprzedni trener miał zeza… Teraz już się tym nie przejmuje i próbuje zapomnieć.

Podszedł do chłopaków grających na boisku z kosza.

- Ej! – zawołał.

- Czego? – podszedł do niego chłopak z nisko osadzonymi brwiami i grubym głosem.

- Mogę z wami zagrać?

- Słyszeliście chłopaki?! Ten konus chce za nami grać!! – wszyscy się roześmiali wytykając go palcami.

- To znaczy, że jestem zbyt niski, żeby z wami zagrać?! – zapytał wkurzony.

- Tak, ku*wa!

Dzisiejsza młodzież. Po prostu ich codzienne słowa to przekleństwa. Monotonny harmonogram każdego dnia. Aleksander odszedł i postanowił pójść do parku, który był nieopodal.